[saya Chan]

ในวันที่อากาศสดใสยามเที่ยง ฉันลุกขึ้นจากที่นอน เก็บมันให้เรียบร้อยก่อนไปทำกิจวัตรต่างๆในห้องน้ำ
กลับเข้าไปในห้องของตัวเองพร้อมกับหยิบหนังสือที่เพิ่งซื้อมาอ่านได้ครึ่งเล่มลงไปด้านล่างของบ้าน

ฉันนั่งอ่านหนังสือที่โซฟาผ้าสีน้ำตาล สายลมอ่อนๆพัดผ้าม่านสีครีมสะบัดไสว แสงอาทิตย์ลอดผ่านมาเป็นเกลียวคลื่น ระยิบระยับอยู่บนท่อนแขนและโซฟาอย่างเป็นมิตร

อะไรบางอย่างดลใจให้ฉันมองออกไปยังหน้าต่าง ฉันมองพื้นหญ้าเขียวสดที่สูงท่วมตาตุ่มแซมเหล่าสมุนไพรที่ปลูกไว้ ข้างๆถังน้ำสีดำใบเก่าถูกแสงอาทิตย์ลามเลียจนดูเหมือนเป็นสีเทา มีร่างของกระต่ายตัวหนึ่งนอนอยู่

นั้นคือคุณปู่กระต่ายของฉันเอง คุณปู่กำลังนอนอาบแดดอยู่อย่างสงบ ลำตัวและใบหน้าหันไปเหมือนคนนอนตะแคง ฉันยังไม่สงสัยสิ่งผิดปกติใดจึงหันไปอ่านหนังสือต่อ


ปู่ไม่ชอบอาบแดดนี่....ปกติจะเอาแต่คอยหาที่หลบแดดทั้งวัน ทำไมวันนี้ถึงมานอนตากแดดล่ะ?

ฉันชะโงกหน้าไปดูอีกครั้ง คุณปู่ยังคงนอนอยู่ท่าเดิม

.......................และไม่หายใจ....................

ฉันจึงออกไปดู เสียงย่ำเท้าบนผืนหญ้าดังพอที่จะทำให้ปู่ขยับตัวหรือกระดิกหูบ้าง แต่ปู่ก็ยังคงนอนแน่นิ่งอยู่ท่ามกลางแสงแดดที่เจิดจ้าสดใส

"ปู่..."ฉันเอามือสัมผัสที่ตัวของกระต่ายที่หากเป็นมนุษย์คงอายุเฉียดร้อยเบาๆ

ร่างเล็กๆแข็งทื่อ.....แต่อบอุ่นด้วยแสงแดดที่สาดส่องลงมา........

ชีวิตๆหนึ่งได้จากไปอีกแล้ว..........ท่ามกลางสายลมร้อนอ่อนๆที่พัดมาต้องผิวหนัง ผืนหญ้า เสียงเสียดสีของใบไม้และกระดิ่งลม และขนกระต่ายสีน้ำตาลสลับขาวตัวหนึ่ง....

"หลับให้สบายนะปู่ ชาติหน้ามาเจอกันอีกนะ..."นี่เป็นคำพูดสุดท้ายของฉันที่พูดกับปู่กระต่าย...

..................ในเวลากลางวันที่แดดเจิดจ้ากว่าวันใดๆในฤดูนี้.................

.........................................

.................................

.......................

...............

............

........

.....

...

..

.