[saya Chan]

ช่วงสามอาทิตย์นับจากวันนี้ แม่ไปเมืองนอก ซายะต้องอยู่บ้านกับพี่ชาย ซึ่งประโยคส่วนใหญ่ที่แม่พูดก็คือ...

"ดูแลเฮีัยมันด้วยนะลูก"

ก็ไม่ได้ว่าอะไร แล้วแม่ก็บินฉิวไปเมืองนอกเรียบร้อย

มีปัญหากับไอพี่เนี่ยแหละค่ะ บ้านช่องไม่กลับ เอาแต่ขับรถไปนั่นไปนี่ เรียนก็ไม่ได้เรื่อง ยังจะไถตังแม่มาซื้อรถ-*-

มันก็หายหัวไปเลยตั้งแต่แม่ขึ้นเครื่องบิน ไปบ้านเพื่อน ดูรถ บลาๆๆ อะไรของมันก็ไม่รุ โคตรไร้สาระ ไม่กลับบ้านวันครึ่ง

แล้วพ่อก็มานอนค้างด้วยที่บ้านอีก...

เป็นพ่อคนที่ไร้ซึ่งระเบียบวินัยในตัวเอง ตอนเรียนก็มัวแต่ขับรถเที่ยวเล่นจนเรียนไม่จบ ปัจจุบันทำงานต๊อกต๋อยแม้ว่าจะทำงานติดระดับโปรก็ตาม สังคมไทยต้องการสิ่งที่มารับรองคือปริญญาซึ่งพ่อไม่มี ไม่แปลกใจเลยทำไมแม่ถึงทนไม่ได้

เพราะมัวแต่เที่ยวเล่น ไร้ความรับผิดชอบไปวันๆ พี่ชายก็กำลังเจริญรอยตามไปด้วย 

จะว่ามากก็ไม่ได้ นั่นมันพ่อเรา เดี๋ยวจะกลายเป็นลูกอกตัญญูซะอีก

เครียดจนร้องไห้ นอนไม่หลับ หงุดหงิด อยากไปให้ไกลๆเลย

แต่ไม่ทำหรอก มันเป็นการหนีปัญหา ซายะไม่ชอบทำตัวไร้ความรับผิดชอบต่อตัวเอง

บางคนอาจจะบอกว่า"แค่นี้ทำเป็นเครียดไปได้" ไม่ให้เครียดได้ไง พี่ชายอายุ20แต่ทำตัวเหมือน15-16 ส่วนซายะเพิ่งอายุ17แต่ต้องมาทำตัวเหมือนอายุ20กว่า

 คือรู้ค่ะว่าผู้ชายดีๆก็มี แต่ผู้ชายในบ้านนี้เป็นแบบนี้ทั้งบ้าน จะเหลือทัศนคติแบบไหนกับผู้ชายอีกล่ะ จะให้เหลือศรัทธาอะไรในตัวผู้ชายอีก

ปล.ชีวิตนี้รู้จักผู้ชายแทบนับคนได้เลย...

ปลล.เอาชวิตในครอบครัวมาเขียนมันไม่ดี แต่ทำไงได้ล่ะ ไม่มีทางระบายแล้วนี่ เดี๋ยวจะบ้าตายซะก่อน